کتاب این قطار به ابدیت می رود اثر محمدعلی سپانلو

مجموعه شعر «این قطار به ابدیت می‌رود» گزینه‌ی اشعاری از «محمدعلی سپانلو» را دربردارد. شعری از این مجموعه را می‌خوانیم: «بی ماه، بی گل سرخ، بی زن/ کشتی‌هامان را به سمت تروا می‌رانیم/ قطار به اکباتان قدیم می‌رود/ شیر سنگی خمیازه می‌کشد/ زیر بادبان‌های پلاسیده/ بلیط‌هایمان یکسره بود/ بی ماه منوریم/ بی گل سرخ معطریم/ بی زن شوهریم/ دستمال‌های کاغذی را/ از اشک خود سیاه می‌کند آناهیتا/ قطار که از خط ریمل او بگذرد/ و باران که ماه و گل و زن را/ نمی‌بارد، نمی‌باراند، بر اجتماع یتیم/ بر شهر عزب/ روی بوسه‌هایی که در هوا به هم گره می‌خورند/ روی لب‌ها که چیزی از رعد و برق نمی‌دانند/ که بر مرکب‌های چوبی به خواب رفته‌اند/ در پایانه‌ی سرویس‌های سیر و سفر/ در مرکز تلاقی اشک‌ها، وداع‌ها، انتظارها/ بادبان‌ها می‌سوزند/ نسل بی‌‌بازگشت/ بیچراغ، بی‌گلدان، بی‌عروس/ حتی نمی‌خواهد سفینه‌ای اختراع کند این روزها، اکباتان/ آقای "دیااکو" را حتی در شغل ناخدا نمی‌پذیرد/ بگذار سال پیش باشد/ آن عشق رخ نداده، پس اکنون/ عشقی وجود ندارد/ مگر از نو سفینه‌ای بسازیم/ اما چه سود/ از اختراع چیزی که بارها اختراعش کرده‌اند» کتاب حاضر را نشر «نیماژ» منتشر کرده و در اختیار مخاطبان قرار داده است.