کتاب قرنطینه اثر ژاله مساعد انتشارات سرزمین اهورایی

نمایشنامه‌ی «قرنطینه» نوشته‌ی ژاله مساعد از مجموعه نمایشنامه‌های ایرانی انتشارات سرزمین اهورایی با فروست جهان نمایش است. مدیر هنری این کتاب مجید ضرغامی است «صحنه اتاقی است با دو در و یک پنجره و لوازم معمول اتاق نشیمن. هر بار که بازیگر ساز خیالی خود را می‌نوازد صدای ساز شنیده می‌شود.» در صحنه ی نیمه‌روشن، بازیگر باچشمان بسته روبه‌روی تماشاگران ایستاده است. پلک‌ها زندانبان نیستند. نه. پلک‌ها زندانبان نیستند. شاید صبح شده است. مطمئن نیستم. شاید هنوز شب است. هیچ نمی‌دانم. چشمانش را می‌گشاید. صحنه روشن می‌شود. کجاست؟ کجاست روزنه‌ای که زندگی را تماشا کنم؟ که زنده بودن را باور کنم؟ درون این غم‌افزا مکان لبریز از تنهایی، گاه اقیانوسی می‌شوم بسترش صدف و مروارید، و گاه سنگریزه‌ای بر دامن تک‌رنگ کویر. و گاه چنگ می‌زنم به‌خاطره‌‌ای از خاطرات در گذشته‌ای از گذشته‌های دور یا نزدیک. قدم‌زنان و باصدای آهسته. امروز مثه روزای دیگه، خزیده در خود در گوشه‌ای نمی‌نشینم تا شاید به آرامشِ در فراموشی برسم. امروز اجازه نمی‌دم ثانیه‌ها، دقیقه‌ها و ساعت‌ها پنهان بشن در اشک ناچکیده‌ی پشت پلک‌هام. امروز به تماشا میرم؛ به‌تماشای خاطره‌ی رقص باد هم‌راه بازمزمه‌ی شاخساران که هر شاخه سازی‌ست بی‌نام. امروز به‌تماشای نقاشی‌های هنوز ناکشیده میرم، و می‌خونم شعرهای هنوز ناسروده رو، و گوش می‌سپارم به نخستین ترانه‌ای که زمزمه شد در گوشه‌ای از این سیاره، و می‌فشارم دست آخرین بازمانده از نوع بشر رو. امروز خودم رو با خاطرات واقعی، با خاطرات خیالی، با اشیای بامصرف و بی‌مصرفِ واقعی و خیالی سرگرم می‌کنم. زانو می‌زند و سر خم می‌کند. امروزم را تقدیم می‌کنم به الهه‌‌‌‌‌‌‌ی تخیل. قدم می‌زند. امروز افکارم رو باصدای بلند بیان می‌کنم. در این تنهایی، در این تنهایی وهم‌آفرین شنیدن هر صدایی از نزدیک حتا صدای خودم، غنیمت است. می‌ایستد. به فکر فرو می‌رود. خیال! تخیل! ت...خ... ی... ل ... ! آره. فکر خوبیه. امروز بااجازه‌ی الهه‌ی تخیل، خیال می‌کنم بازیگر تئاتر هستم و در برابر تماشاگرانی خیالی که باعلاقه تماشایم می‌کنن نقش بازی می‌کنم. چه نقشی؟ نقش زنی جوان با آرزوهای بسیار؟ نقش زنی نه‌چندان جوان با آرزوهای بر باد رفته؟ نقش زنی که از تنها فرزندش دور افتاده و در قرنطینه گرفتار آمده. از این آخری خوشم می‌اد